วันนี้สอบย่อยคันจิได้คะแนนเต็มเป็นครั้งแรก สอบสองครั้งแรกผิดงี่เง่าไปอย่างละข้อ น่าเกลียดจริงๆ TwT (ได้เต็มไม่ใช่เรื่องน่าดีใจหรอกเพราะมันเป็นเรื่องธรรมดา ใครๆเขาก็ได้กัน =_=;;)
=+=+=
วิชา Hatsuon ทำยังไงก็ออกเสียงไม่ได้เรื่องอยู่ดี ผิดๆถูกๆ โอ๊ย เบื่อตัวเอง X(
=+=+=
เลิกเรียนก็แวะไปธนาคารเสียหน่อยเพราะยัยเบ๊อะอย่างเราดันลืมพาสเวิร์ดของ Cash Card ที่เปิดเมื่อวันก่อน วันนี้ฝ้ายไม่ได้ไปด้วยเลยฟังมั่วพูดมั่วถูๆไถๆพอเอาตัวรอดมาได้ สุดท้ายก็ขอพาสเวิร์ดใหม่และให้เขาเพิ่มข้อมูลติดต่อคือเบอร์โทรศัพท์มือถือให้จนได้ อย่างน้อยเขาบอกให้รอตรงไหน ให้ยื่นเอกสารอะไร ให้กรอกอะไร เราก็ทำถูกตามนั้น ไม่เบ๊อะเหมือนครั้งที่ผ่านๆมา นับว่าพัฒนาขึ้นสินะ? T^T
จะเอาอะไรกะยัยคนนี้ที่เพิ่งรู้ว่า 通帳 (Tsuuchou) แปลว่า สมุดบัญชีธนาคารเอาวันนี้นี่เองล่ะ? >[]>;;
=+=+=
ระหว่างทางไปขึ้นรถไฟใต้ดิน เจอคุณลุงแจกใบปลิวรณรงค์อะไรซักอย่าง พอรับมาลุงแกก็รีบรี่ตามมาแล้วก็พูดอธิบายอะไรยาวยืดเร็วปรื๋อ จับได้แต่อะไรซักอย่างเป็น 社会問題 (Shakai mondai: ปัญหาสังคม) และต้องการให้ 若者 (Wakamono: คนหนุ่มสาว) ตระหนักถึงปัญหานี้ บลาๆๆ สุดท้ายแกก็จะขายหนังสือพิมพ์รณรงค์ฉบับละ 300 เยนเนี่ยล่ะ แต่สุดท้ายเราก็บอกว่า とりあえず、この資料を (Toriaezu shiryou wo: ขอเอาเอกสารนี่(ไปอ่าน)ก่อนก็แล้วกันค่ะ) แกก็ยอมจากไปแต่โดยดี ฟู่~ ^^;;
=+=+=
ยังไม่ได้เล่าสินะว่ารถไฟของที่นี่ไม่ว่าจะเป็นรถไฟ JR, รถไฟใต้ดิน หรือโมโนเรล ต่างก็มีกำหนดเวลามาเทียบท่าที่สถานีไว้แน่นอนอยู่แล้ว แต่ละสถานีจะมีกระดาษแผ่นเล็กๆแจกโดยบอกรายละเอียดเอาไว้ว่ารถจะมาเทียบท่ากี่โมงกี่นาทีบ้าง และที่สถานีก็จะมีบอร์ดไฟฟ้าแล้วมีบอกว่ารถไฟคันต่อไปที่จะมาถึงจะไปเส้นไหนและจะมาถึงกี่โมง แล้วก็จะมีบอกว่าเป็นรถธรรมดาหรือรถด่วนซึ่งจะจอดแค่บางสถานีเท่านั้น
ตามรูปด้านล่าง
แล้วที่สถานีก็จะมีนายสถานีคอยรายงานเป็นระยะๆว่ารถไฟที่จะมาถึงเป็นสายที่จะไปไหน แล้วถ้าจะไปเส้นทางอื่น จะไปต่อรถไฟที่สถานีไหนได้บ้าง พอคนขึ้นรถก็จะมีคำประกาศเตือนว่าประตูรถไฟจะปิดแล้ว
รถไฟที่นี่ก็จะมีแบ่งฝั่งแบ่งชั้นเหมือนเมืองไทยด้วยนั่นแหละ จะไปไหนก็ต้องไปขึ้นให้ถูกเส้น ซึ่งเขาก็จะมีป้ายบอกทางเอาไว้อยู่แล้ว บางสถานีที่ใหญ่ๆเลยเอามึนเลยทีเดียว อย่างที่เคยเห็น JR ที่อิเคะบุคุโระมีตั้ง 8 เส้น เดินกันขาลาก @_@
พอขึ้นไปบนรถไฟ ก็จะมีหน้าจอมอนิเตอร์คอยบอกข้อมูล อย่างรถไฟใต้ดินก็จะมีตัวอักษรวิ่งว่าสถานีต่อไปคือสถานีอะไร แล้วก็จะมีแผนผังเส้นทางไว้ให้ตรวจสอบได้ติดไว้อยู่เหนือประตู
ส่วนรถไฟ JR นี่หรูหน่อย อย่างสายยามาโนเตะจะมีวงแหวนที่แสดงสถานีทั้งหมดในวงแวนให้ดูเลย แล้วยังมีกำหนดเวลาบอกไว้อีกด้วย อย่างสมมตินั่งจาก 五反田 (Gotanda: โกะทันดะ) ไป 池袋 (Ikebukuro: อิเคะบุคุโระ) ใช้เวลา 20 นาที พอนั่งไปถึง 目黒 (Meguro: เมะงุโระ) ซึ่งเป็นสถานีถัดจากโกะทันดะ ใช้เวลา 2 นาทีมั้ง (ถ้าจำไม่ผิดนะ) ตัวเลขตรงสถานีอิเคะบุคุโระก็จะเปลี่ยนเป็น 18 นาทีให้เห็นเลย เราว่าก็ทันสมัยและสะดวกดีนะ ไว้มีโอกาสจะถ่ายรูปมาให้ดู
นอกจากเอาไว้บอกเส้นทางแล้ว ทีวีบนรถไฟ JR ก็ยังเอาไว้ใช้โฆษณาและสอนภาษาอังกฤษด้วย นัยว่าเป็นการช่วยคลายความเบื่อให้ผู้โดยสารแถมได้โฆษณาไปด้วยในตัวล่ะมั้ง อย่างจะมีโฆษณาบัตร Suica ของ JR ซึ่งเป็นบัตรเติมเงิน จะได้ไม่ต้องไปหยอดเงินซื้อตั๋วทุกครั้งที่จะขึ้นรถ แล้วยังใช้เป็นบัตรเงินสดไว้ซื้อของตามมินิมาร์ท ฯลฯ ได้อีกด้วย แต่แอบกลุ้มใจรายการภาษาอังกฤษของที่นี่จัง ช่วยสอนให้มันยากกว่านี้นิดนึงได้มั้ยเนี่ย สอนว่า ปากกาลูกลื่นเรียกว่า ボールペン (Ball pen) เนี่ยนะ? สอนว่า Late กับ Lately ต่างกันยังไงเนี่ยนะ? อันหลังพอรับได้ แต่อันแรกนี่เอ๋อรับประทาน อุตส่าห์ตั้งใจดูว่าจะสอนว่าอะไรนะเนี่ย แล้วตรูจะได้ความรู้มั้ยน้อ? รอให้เปลี่ยนเป็นโปรแกรมของเดือนถัดไปอยู่เนี่ยจะมีเปลี่ยนรายเดือนป่าวหว่า? ^^;;
=+=+=
วันนี้ถึงเวลาไปซื้อวัตถุดิบทำอาหารที่โทโกฉิเสียที นมหมด ขนมปังหมด เนื้อหมด แยมหมด ไข่ก็เกือบหมด แล้วก็ซื้อเครื่องปรุงบางอย่างเพิ่มด้วย หิ้วจนแขนจะหลุด =_=;;
เดินผ่าน Bookmart ที่ขายหนังสือ ซีดี ดีวีดีมือสอง เลยเดินเฉเข้าไปดูหน่อย อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด โชเน็นจั๊มป์ของสัปดาห์นี้มือสองราคา 100 เยน ฉบับนี้มีรายละเอียดความคืบหน้าเกี่ยวกับ Death Note เวอร์ชั่นหนังโรงนี่นา XD (รู้เพราะไปยืนอ่านฟรีมาที่ 7-11 แถวหอ อิๆ) เอามาเป็นข้อมูลไว้อัพเดทเสียเลย~ คราวหน้าไปยืนอ่านฟรีตอนมันออก แล้วหลังจากนั้นซัก 2-3 วันมาดูที่ร้านนี้ดีกว่า อั๊ง~ <3
นั่นแหละ หาเรื่องเพิ่มน้ำหนักของที่ถือเข้าป๊ายยย หนักกกกกก!
พอกลับถึงบ้านแล้วก็เริ่มสำเหนียกว่า นิตยสารเล่มเบ้งๆ 3 เล่มกินที่ในตู้ชะมัด จะไม่มีที่เก็บของแล้ว กรี๊ดดด เตรียมโละโชเน็นซันเดย์ =[]=;;
=+=+=
วันนี้บ้าถ่ายรูปอาหารที่ตัวเองทำอีกแล้ว ก็ไม่ได้ไปไหนนิ เลยไม่รู้จะเอารูปอะไรลงบลอค ทำสปาเก็ตตี้ผัดเบคอนล่ะวันนี้ มีเครื่องเคียงเป็นมันฝรั่งผัดจิ้มมายองเนสกับซอสมะเขือเทศ (อย่างหลังนี่เหตุเพราะอยากรีบใช้มายองเนสราคา 100 เยนที่จะหมดอายุสิ้นเดือนพฤษภาคมให้ได้มากที่สุดนั่นเอง เหอๆๆ) สุดแสนจะธรรมดา ฮี่ๆ แต่อร่อยใช้ได้
ว่าจะเก็บไว้เป็น Portfolio การทำอาหารของตัวเองเล่นๆซะ (จะเอาไปทำหยัง?) แล้วก็อาจจะส่งให้ที่บ้านดูด้วยว่าอาหารแบบกินกันตายของลูกสาวเป็นไง 555 พอกินได้แต่ไม่ได้อร่อยเลิศเลอ แค่ใส่ของที่ชอบตามใจฉันเท่านั้นล่ะ ^o^
