เมื่อคืนเผลอหลับ เลยต้องมาเร่งท่องคันจิตอนไปถึงห้องเรียนก่อนเวลา โล่งอกไปที่ท่องทันเส้นยาแดงผ่าแปด ก็ทำได้น่ะนะ โชคดีไม่ได้ออกคำยากๆมามากมาย

บทเรียนเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ ไวยากรณ์เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ บทความที่อ่านเริ่มยาวขึ้นเรื่อยๆ ถึงจะบอกว่ายาวขึ้น แต่ก็ยังไม่เกิน 1 หน้าหรอกนะ จนกว่าจะถึงบทหลังๆนั่นแหละ ถึงเริ่มมี 2 หน้า แต่อยากบ้าตายกับเนื้อหาเนี่ยสิ มันก็ได้ความรู้และสนุกดีอยู่หรอกนะ แต่ทำให้รู้สึกเหมือนเรียนวิชาวิทยาศาสตร์กายภาพอยู่นิดๆเลย อย่างเรื่อง イルカの超音波 (Iruka no chouonpa: คลื่นซูเปอร์โซนิคของปลาโลมา), 地図の分類 (Chizu no bunrui: ประเภทของแผนที่), 日時計 (Hidokei: นาฬิกาแดด) อะไรประมาณเนี้ย ต้องมานั่งเรียนคำว่า 周波数 (Shuuhasuu: ความถี่), 熱帯雨林 (Nettaiurin: ป่าร้อนชื้น), 相対性理論 (Soutaiseiriron: theory of relativity) อะไรเนี่ยยยย~ =[]=;;

แต่คำมันก็เท่ๆดีนะ รู้ไว้ก็ดีเหมือนกัน หุๆๆ แต่ตูจะจำได้มั้ยเนี่ย พวกนี้ ได้ใช้บ่อยๆเสียทีไหน? ^^;;


=+=+=


วันนี้แวะไปซื้อของที่โทโกฉิอีกรอบเพราะสบู่จะหมด เลยได้ฟองน้ำขัดตัวแล้วก็นม (ที่ยังลดราคาอยู่ XD) กับคอนเฟล็กต์มาด้วย เดินผ่านร้านเค้กร้านเดิมอีกแล้ว แอบดูสนนราคา มีตั้งแต่ 105 เยนไปจนถึงเกือบๆ 400 เยน โอ๊วววว ชูครีม เค้กวานิลา เค้กครีมสด เค้กชาเขียว และเค้กช็อคโกแลตน่าหม่ำเหลือหลาย แต่ไว้ก่อนนะที่รัก อ้วนๆๆ จนๆๆ =w=;;


=+=+=


เมื่อวันก่อนเคยบ่นๆเรื่องเอาข้าวญี่ปุ่นมาทำข้าวผัดกินแล้วไม่ได้ใจเหมือนข้าวไทยใช่มะ? วันนี้มีข้าวหอมมะลิที่เอามาจากร้านเหลืออยู่ เลยลองเอามาผัดข้าวผัดแบบจีนธรรมด๊าธรรมดา ใส่ไก่ ไข่ หัวหอม เนี่ยแหละกิน

กินแล้วน้ำตาแทบจะไหลพราก TwT

อร่อยง่า~

คงเพราะข้าวหอมมะลิที่ร้านรสชาติอร่อยอยู่แล้วด้วยแหละ รสชาติไม่ได้วิลิศมาหราวิเศษเลิศเลออะไรเลย แต่เราชอบรสชาติแบบเนี้ย ข้าวผัดที่รสอ่อนๆ ออกเค็มนิดๆ เนี่ยแหละ สวรรค์ของเราเลย ทำให้หวนระลึกถึงรสชาติข้าวผัดที่แม่ทำให้กินง่ะ อาจจะเพราะแม่ชอบทำอาหารรสอ่อนๆหน่อยด้วยมั้ง เราเลยคุ้นเคยและชมชอบอาหารรสอ่อนหลายๆอย่างอยู่ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ชอบอาหารรสจัดเลยหรอกนะ



อีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้คิดถึงบ้าน ข้าวหอมมะลิ๊~~~ ข้าวผัดของหม่ามี้~~~ >w<




=+=+=


เผลอแป๊บๆก็ผ่านไป 1 เดือนแล้ว เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะเนี่ย

เริ่มคุ้นเคยกับเมทต่างชาติมากขึ้น ได้พูดคุยกันมากขึ้น ก็เรื่องทั่วๆไปแหละ ยังไม่ได้สนิทสนมอะไรกันขนาดนั้น แต่ก็รู้สึกสนิทใจมากขึ้นนะ คุยกับวินซี่ก็คุยกันภาษาอังกฤษซะส่วนใหญ่เนี่ยแหละ ขำๆ ใช้ภาษาอังกฤษสื่อความกันได้มากกว่าแฮะ ตลกดีที่เขาพยายามจะตื่นเช้าไปอ่านหนังสือที่ห้องสมุดก่อนชั่วโมงเรียนคาบบ่ายแต่ทำยังไงก็ไม่ยอมตื่นเช้าซะที วันนี้เขาเลยขอเราว่าตอนเรากับฝ้ายออกจากบ้านไปโรงเรียน ช่วยปลุกเขาด้วยได้มั้ย เลยโอเค ระบบนาฬิกามนุษย์ Human clock นะ XD ส่วนโยนะกับสุมิก็คุยภาษาญี่ปุ่นงูๆปลาๆไก่ๆกันต่อไป แต่ก็พอจะสื่อสารเรื่องพื้นฐานในชีวิตประจำวันได้แหละ


=+=+=


พอฝ้ายกลับมาจากงานพิเศษ ก็นั่งคุยกันระบายความในใจเรื่องงานพิเศษกันใหญ่ เลยต้องชิ่งจาก MSN ที่คุยค้างอยู่กับอิ๊บเอาไว้ก่อน กำลังคิดๆกันจริงๆนะว่าถ้าไม่ไหวก็คงออกกัน ฝ้ายเองก็เริ่มรู้สึกว่าสุขภาพเริ่มแย่ลงเพราะต้องนอนดึกตื่นเช้า ส่วนเราก็เริ่มมีอาการแปลกๆเหมือนกันอย่างผื่นที่หลังมือนี่ เดาเอาว่าน่าจะเป็นเพราะงานพิเศษแหละ เพราะเวลาเราใส่ถุงมือที่ร้านทีไร เราก็รู้สึกแปลกๆทุกที เหมือนมันทำปฏิกิริยาอะไรกับผิวหนังเรา อุปกรณ์ที่ร้านก็ค่อนข้างอืมนะ =_=;;

เสร็จแล้วน้องเอ๋ก็โทรมาถามพอดีว่าตกลงป๊อบต้องเข้างานรึเปล่า ฝ้ายเลยโทรไปถามป๊อบให้ เลยได้นั่งฟังฝ้ายฟังป๊อบระบายความรู้สึกด้วย (เป็นทอดๆจริงๆ เหอๆๆ)