วันนี้ได้ร่อนอิเคะบุคุโระอีกรอบ เนื่องจากฝ้ายกับน้องนุ่มอยากไปท่องแหล่งการ์ตูนกัน เราเลยโผล่ไปด้วยเป็นผู้นำทางเล็กๆ (พูดเหมือนเชี่ยวเลย เหอะๆ เพิ่งไปมาแค่สองครั้งเอ๊ง)

ตามธรรมเนียม เดินร่อนกันทั้งหมด 5 ร้านสินค้าการ์ตูนกับโดจินชิหลักๆในอิเคะบุคุโระ เริ่มจาก Toranoana, Rashinban และ Animate พักครึ่งไปซื้อข้าวกล่องที่ Family Mart แล้วไปนั่งกินที่สวนสาธารณะแถวนั้น ก่อนจะไปร่อนกันต่อที่ Mandarake และ K-Books

ฝ้ายกับนุ่มได้โดจิน Bleach กับ Fate ไปคนละหนุบละหนับ แฮปปี้กันถ้วนหน้า แต่หน้าชื่นอกตรมเพราะตังค์หด เหอะๆ ส่วนเราก็หมดตังค์ไปอีกจำนวนหนึ่งกับโดจินชิของ Death NoteTwT นอกนั้นก็ได้ช่วยให้เพื่อนเสียเงินด้วยการหาโดให้อ้อนเล่มนึง สมุดภาพของเจ๊ยูให้อิ๊บเล่มนึง แล้วก็การ์ตูนยกเซ็ตกับนิยายให้นุ่น เข้าใจผิดพลาดไปหลายเรื่องเรื่องของแถมกับคิดราคา ต้องขอโทษนุ่นอีกที >_<

ไป Animate ทีไรก็ยังเศร้าอยู่ดีที่สินค้า Death Note มีอยู่กระจึ๋งนึง แอบอิจฉาแฟนๆ Bleach, Naruto, Full Metal Alchemist และ Prince of Tennis ที่สินค้าวางขายดาษดื่นละลานตาดีจริงๆ เมื่อไหร่ DN จะเป็นอนิเมกับเขาม่างงงง!?

เสร็จจากการร่อน เราก็ต้องรีบเผ่นไปทำงานพิเศษอย่างสุดแสนเสียดาย ต้องฝากถุงของฝ้ายกลับหอก่อนจำนวนหนึ่งเพราะขืนแบกไปร้านคงเกะกะน่าดู เรากลัวหนังสือจะยังด้วยแหละ เพราะกระเป๋าพนักงานจะวางทับๆกันอยู่ในตู้ตู้เดียวกันน่ะ


=+=+=


วันนี้จะคุยถึงเรื่องสิ่งที่ให้ความรู้สึกว่าไม่ปลอดภัยในญี่ปุ่น เรื่องภัยธรรมชาติอย่างแผ่นดินไหวก็รู้ๆกันดีอยู่แล้ว แต่มีอีกสองเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งที่มนุษย์ควบคุมได้เนี่ยแหละ

เรื่องแรกของคือรถไฟ JR ของญี่ปุ่น เกิดเหตุขัดข้องบ่อยมากขนาดที่ว่าห้องที่เราเรียนอยู่ มีคนมาสายแทบจะทุกวัน เหตุเนื่องจากรถไฟ JR ล่าช้าเพราะเกิดเหตุขัดข้อง (เรื่องของเรื่องคือโรงเรียนเราจะไม่ถือว่านักเรียนขาดเรียนแม้ว่านักเรียนจะเข้าเรียนสายเกิน 10 นาทีในกรณีที่มีใบที่ออกโดยสถานีมายืนยันว่าเกิดเหตุล่าช้า ทำให้มาเรียนไม่ทันน่ะนะ) ถึงส่วนใหญ่จะไม่มีผู้ได้รับบาดเจ็บก็ตาม แต่เกิดเหตุขัดข้องบ่อยๆมันก็น่าเสียวไส้เหมือนกันนะ

เรื่องที่สองคือสะพานลอยแถว 原宿 (Harajuku: ฮาราจุกุ) มีอยู่วันหนึ่งไปทำงานพิเศษ ทางหนึ่งที่จะเดินไปได้เร็วๆโดยไม่ต้องรอสัญญาณไฟข้ามถนนก็คือเจ้าสะพานลอยนี่ล่ะ วันนั้นเดินอยู่บนสะพานกับฝ้าย อยู่ๆก็รู้สึกว่าสะพานมันเขย่าๆสั่นๆชอบกล เลยตกใจนิดๆว่า เฮ่ย แผ่นดินไหวเหรอ? แต่ฝ้ายบอกว่า ไม่ใช่แผ่นดินไหว แต่มันก็สั่นๆอย่างนี้แหละ สะพานลอยที่โอยตะ เดินแค่ 2 คนยังสั่นเลย มีงี้ด้วย? รู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยยังไงไม่รู้ ซักวันมันจะถล่มลงมามั้ยเนี่ย? =[]=;;

เจ้าสะพานด้านล่างเนี่ยแหละ




กรุณาอย่าหวังรูปถ่ายสวยๆจากบลอคนี้ เพราะคนถ่ายมันฝีมือห่วย แหะๆ

เคยได้ยินอยู่เสมอว่าญี่ปุ่นเป็นประเทศที่มีอัตราการเกิดอาชญากรรมน้อยที่สุดประเทศหนึ่งของโลก แต่เวลาเดินกลับหอคนเดียวมืดๆก็อดระแวดระวังไม่ได้อยู่ดี แล้วเราก็ไม่สามารถทำใจเดินไปที่อื่นโดยทิ้งกระเป๋าไว้อีกทีด้วย แม้จะเป็นแค่การวางกระเป๋าบนโต๊ะในร้านอาหารก็ตาม ถึงจะบอกว่าปลอดภัยขนาดไหน ระวังตัวไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

พูดถึงเรื่องอัตราการเกิดอาชญากรรมของญี่ปุ่น อัตราต่ำๆที่อาจเป็นผลมาจากการไม่ฟ้องร้องคดีบางอย่างทีอาจก่อให้เกิดความอับอายแก่ผู้เสียหายด้วยรึเปล่า? เคยอ่านๆมาว่าผู้หญิงญี่ปุ่นไม่ค่อยจะฟ้องร้องคดีคุกคามทางเพศหรือข่มขืนกันสักเท่าไหร่เพราะจะทำให้ได้รับความอับอาย คงไม่ต่างจากเมืองไทยเท่าไหร่สินะ ผู้หญิงเป็นเหยื่อที่ถูกสังคมตีตราบาปให้อยู่เรื่อยสิน่า!


=+=+=


ไหนๆก็มีรูปสะพานลอย เลยเอารูปอื่นๆที่ถ่ายแถวฮาราจุกุเอาไว้มาให้ดูด้วย ฮาราจุกุก็เป็นย่านแฟชั่นล่ะนะ เต็มไปด้วยผู้คนและห้างสรรพสินค้า หลายๆคนก็แต่งตัวนำแฟชั่นกันน่าดูชม แต่ไม่ค่อยได้ถ่ายคนแต่งตัวแปลกตาๆมาเท่าไหร่








Snoopy Town นี่ก็ว่าอยากจะแวะๆอยู่เรื่อย แต่ปกติจะรีบวิ่งไปทำงานพิเศษแบบพอดีๆเวลาทุกที เลยไม่ได้แวะซะทีสิน่ะ




=+=+=


วันนี้ก็ทำงานพิเศษแบบสบายๆเรื่อยๆ โดนเตือนบ้างนิดหน่อย แต่ส่วนใหญ่ก็ได้รับอิสระให้ทำงานและลำดับงานตามที่ตัวเองเห็นว่าสมควร เลยทำได้เรื่อยๆ ไม่เครียดมาก

แทรก: ลืมเล่าไปว่าเท็นโจวทำนองเปรยกับน้องผู้ชายที่ทำงานด้วยกันวันนี้ขณะที่เรายืนอยู่ด้วยว่า ดูเพนน์จะคุ้นเคยกับการทำงานที่ร้านแล้วนะ แล้วก็หันมามองหน้าเรายิ้มๆ (แต่ก็เป็นหน้าปกติเวลาแกอารมณ์ดีหน่อยล่ะนะ) หวังว่าเราคงจะไม่ได้ฟังผิดนะ จะถามน้องผู้ชายคนนั้นย้ำอีกทีก็ดูจะเป็นการบ้าเห่อคำชมไปนิดนึงเลยตัดสินใจไม่ถามดีกว่า ถือว่าเราได้ยินอย่างนั้น จะได้รู้สึกโอเคกับตัวเองมากขึ้นละกัน

เปล่า วันนั้นเราก็ยังไม่ได้ทำงานได้สมบูรณ์แบบอยู่ดี มีเป๋อเหรอบ้างเล็กน้อย แต่พอเท็นโจวแกไม่มายุ่มย่ามมาก แกก็เลยไม่ค่อยได้เห็นไปเองไง อิๆ (อ้าว? :p)

ตอนเลิกงาน เท็นโจวถามขึ้นว่า พรุ่งนี้เข้าได้มั้ย หลังจากใคร่ครวญดูแล้วก็ตอบตกลงว่าจะเข้าให้

เปล่าคราวนี้ไม่ได้เกรงใจเท็นโจว

แต่นังหนูกระเป๋าตังค์มันคร่ำครวญโอดครวญอยู่

รู้สึกผิดมหันต์อยู่ในใจที่วันนี้ซื้อโดจินชิไปอีกหลายเล่ม เลยทำงานชดเชยเงินที่เสียไป เพิ่งมาอยู่ได้เดือนเศษๆ ซื้อโดจินมา 70 กว่าเล่มแล้ว โอ้มายบุดด้าห์! อดอยากปากแห้งมาจากไหนเหรอฉัน?TwT

ตอนนี้ทำงานพิเศษเกือบครอบคลุมค่าโดจินทั้งหมดที่ซื้อมาแล้ว ต้องพยายามต่อไปโลดดด!!