วันนี้ไปตะลุยอิเคะบุคุโระหาโดจินอีกแล้ว แหะๆ เหตุสืบเนื่องจากว่าวันที่ไปงาน 8PLUS นั้นได้โดจินชิเล่มใหม่ๆของเซอร์เคิลเจ๋งๆที่เคยติดตามงานมาก่อนและเซอร์เคิลที่เพิ่งเคยได้ซื้อผลงานเขาเป็นครั้งแรกด้วย เลยเกิดอาการตบะแตกอยากไปหาซื้อโดจินเล่มก่อนๆของเซอร์เคิลเหล่านั้นตามร้านมือสอง

แล้วก็สมดังใจหมาย รู้สึกโชคดีสุดๆที่ตัดสินใจไปเดินหาโดจินวันนี้เพราะเจอโดจินที่ตามหามานานหลายเล่มเชียว >w<

ระหว่างที่เดินๆอยู่นั้นเอง ก็ได้ยินเสียงคนเรียก

お姉さん (Oneesan: พี่สาว) มาเชียว

เขาพยายามจะเรียกให้ดูใบปลิวหรือโปสการ์ดอะไรซักอย่างในมือเขา แต่เราก็ขี้เกียจดูอ่ะ คงโฆษณาอะไรซักอย่าง เลยทำท่าจะเดินเลยไป แล้วพ่อหนุ่มคนนั้นก็ยังเดินตามมาพลางร้องบอกว่า

変態人じゃないですから。
Hentaijin jyanai desukara
ผมไม่ใช่พวกคนลามกหรอกนะครับ

ฟังแล้วก็ถึงกับขำไป อีกใจก็รู้สึกเห็นใจ ก็เลยหยุดให้เขาพูดในสิ่งที่เขาอยากพูดนิดนึง แต่ในใจน่ะคิดว่า

わかってるよ。変態人なら私を軟派わけがないでしょう。
Wakatteruyo. Hentaijin nara watashi wo nampa wake ga nai deshou.
รู้อยู่แล้วล่ะ ถ้าเป็นพวกคนลามก คงไม่มีทางมาหลีฉันอยู่แล้วล่ะน่า

คงหายากน่ะ คนตาถั่วปานนั้น หุๆๆ XP

กลับเข้าเรื่อง เขาก็ถามว่า พี่สาวเป็น 学生さん (Gakusei-san: นักเรียน) รึเปล่าครับ? ก็ตอบไปว่า ค่ะ ใช่ เป็นนักเรียนภาษาญี่ปุ่น เรียนที่โรงเรียนสอนภาษาญี่ปุ่นน่ะค่ะ เขาก็ถามมาอีกทีว่า อ้อ ไม่ใช่คนญี่ปุ่นเหรอครับ? ชิ้ง ค่ะ ไม่ใช่ ^^;; เขาก็เลยขอโทษที่ทำให้เสียเวลาแล้วก็จากไป

อันที่จริงหน้าข้าพเจ้าก็ไม่ได้มีความเป็นญี่ปุ่นเลยนะ คาดว่าคนญี่ปุ่นสมัยนี้จะแต่งงานกับคนต่างชาติเยอะเลยเริ่มมีคนญี่ปุ่นที่หน้าตากระเดียดไปทางคนต่างชาติจำนวนมากขึ้นล่ะมั้งนี่~

อืมสรุปว่าก็ไม่รู้ว่าเรื่องอะไรน่ะนะ ขี้เกียจบอกด้วยว่า ถึงจะไม่ใช่คนญี่ปุ่น ก็จะอยู่ญี่ปุ่นอีกเกือบๆสองปีนะคะ แต่อาจจะไม่เกี่ยวกับระยะเวลาก็ได้ล่ะมั้ง หุๆ

=+=+=

วันนี้ไปร้องคาราโอเกะกับฝ้ายและน้องนุ่ม น้องคนไทยที่มาเรียนระยะสั้นอีกคน ที่ชินจุกุ ร้านเดิมที่คิระเคยพาไป

เราไปคาราโอเกะนี่ไม่ได้ไปร้องเพลงคุ้มอย่างเดียวนะ ดื่มน้ำเขาล้างผลาญมาก วันนี้ล่อชานมไปสี่แก้ว White Water (ออกแนวเปรี้ยวๆหวานๆ ดื่มแล้วชื่นใจ) อีกหนึ่งแก้ว ก็เราเป็นคนชอบดื่มชานมนี่นา White Water ก็อร่อยดี คราวหน้าลองกินใหม่ ตอนไปครั้งแรกไม่แน่ใจว่ารสชาติยังไงเลยไม่กล้าลอง

วันนี้ร้องอย่างเมามันส์ ร้องเพลงการ์ตูนกันจนแทบจะหมดก็อก เพลงการ์ตูนที่รู้จักแต่ยังไม่ได้ร้องก็นึกกันไม่ค่อยจะออกเสียแล้ว ด้วยความที่ร้องกันสามชั่วโมงและชั่วโมงสุดท้ายฝ้ายกับน้องนุ่มก็หันไปต้องมนต์สะกดของโดจิน Bleach ที่ซื้อกันมาซะแล้ว ไอ้เราก็เริ่มหมดมุขว่าจะร้องเพลงการ์ตูนหรือเพลงญี่ปุ่นเพลงไหนอีกดี เลยกดเพลงฝรั่งร้องรวดๆเลย สะใจดีเหมือนกัน ไม่ได้หรอกเพลงฝรั่งนาน จริงๆแล้วอิฮั้นก็ชอบร้องเพลง I Believe ของ Tata Young มากเหมือนกันนะนี่ ดีว่า Tata ก็ดังในญี่ปุ่นเลยมีเพลงให้ร้อง จริงๆชอบร้องเพลง Dhoom Dhoom เหมือนกันนะ ถึงเนื้อหากับมิวสิคมันสุดจะเรทก็เถอะ แต่เป็นเพลงที่ร้องมันส์อีกเพลงจริงๆให้ตายดิ้น แต่ไม่มีให้ร้องแหะ

ทว่าพอออกมาจ่ายเงินกันหลังจากนั้นก็ถึงกับซีดกัน เพราะเราร้องเลยไปถึงสองทุ่มกันซึ่งเลย Tea Time ไปแล้ว เลยโดยคิดชั่วโมงหลังกันไปคนละ 740 เยน เฮือก เรทมันคนละเรื่องกับช่วง Tea Time เลยเว้ยเฮ้ย!! =[]=;; ซวยกันไปตามๆกัน ได้แต่ปฏิญาณกันว่าจะไม่ร้องเกินเวลา Tea Time กันอีกแล้ว TwT

=+=+=

ออกมาข้างนอก ได้เห็นแสงสีของชินจุกุยามค่ำคืน เลยถ่ายบรรยากาศและถ่ายคู่กับน้องนุ่มเป็นที่ระลึกก่อนน้องเขากลับเมืองไทยเสียหน่อย





แต่แล้วด้วยความที่ยังอยากหาที่เมาท์และดูโดจินกันต่อ ก็เลยเดินกลับไปที่คาบุกิโจวใหม่เพื่อหาร้านนั่งแช่กัน ทำให้เรามีโอกาสได้ใช้บริการแมคโดนัลด์ที่ญี่ปุ่นเป็นครั้งแรก สั่งชุด File OFish ไป สนนราคา 530 เยน

บอกได้คำเดียวว่าแมคโดนัลด์ที่นี่รสชาติสู้เมืองไทยไม่ได้เลยล่ะ ชักคิดถึงแมคเมืองไทยขึ้นมาแล้วสิ >w<

นั่งเมาท์กันจนถึงประมาณสี่ทุ่มก็ได้ฤกษ์แยกย้ายกันกลับบ้านล่ะก๊า