วันนี้ย้ายที่นั่งไปนั่งข้างๆโชคักซัง (เพื่อนคนจีนในห้องที่ชวนเราไปนั่งด้วยกันหลังน้องจากลับ) เรียบร้อยแล้ว


=+=+=


ตอนเลิกเรียนได้รับใบแจ้งค่าหอสามเดือนถัดไปเพราะได้เวลาจ่ายแล้ว ปรากฎว่าค่าหอขึ้นอีกเดือนละ 1,000 เยน!! ง่ะ โหดร้ายชะมัด ไม่เห็นอกเห็นใจเด็กตาดำๆผู้ยากจนบ้างเลย ปกติค่าเช่าที่พักอาศัยที่ญี่ปุ่นก็แพงจะแย่แล้ว จ่ายตั้งเดือนละ 42,000 เยนแล้ว ยังต้องมาจ่ายเพิ่มเป็น 43,000 เยนอีก ซิกๆ T^T


=+=+=


น้องๆระยะสั้นใกล้กลับกันแล้ว วันนี้น้องเอ๋เลยนำทางอีกสี่ชีวิตคือ เรา ฝ้าย น้องเปา และน้องนุกไปนั่งกินๆเมาท์ๆกันที่ร้านซูชิ 100 เยนที่ฮาราจุกุ เพราะนอกจากร้านฟาสท์ฟู้ดแล้ว ต้องร้านใหญ่ๆแบบนี้ถึงจะนั่งเมาท์กันได้สะดวก ร้านอาหารทั่วไปที่ญี่ปุ่นไม่ค่อยให้นั่งเมาท์กันได้เท่าไหร่

ร้านนี้มีชื่อว่ากัปปะซูชิน่ารักเชียว ^^

บรรยากาศในร้านค่ะ ลืมถ่ายหน้าร้านมาแหะ ได้ข่าวว่าร้านนี้แสงสวยเหมาะกับการถ่ายรูปมาก จริงรึเปล่าเอ่ย?








ลิสต์รายการอาหารของร้านเด้อ





จานแรกของเราก็แฮมเบิร์กอีกแล้ว ชอบร้านนี้สุดๆตรงที่มีทั้งแบบใส่วาซาบิและไม่ใส่เนี่ยแหละเพราะเราไม่ค่อยชอบวาซาบิเท่าไหร่ โดยแยกตามสีจาน จานสีเหลืองจะเป็นแบบไม่ใส่วาซาบิ ส่วนจานสีอื่นๆคือแบบใส่วาซาบิตามปกติ





หน้ากุ้งเด้อ





เจ้านี้ชื่อหน้าอะไรจำไม่ได้แฮะ แต่จะเป็นซูชิที่ห่อด้วยฟองเต้าหู้และข้างในเป็นผัก เช่น พวกเห็ดกับข้าวโพด อะไรแบบนี้ อร่อยดีเหมือนกันแต่หวานไปหน่อย





หน้าอะไรบ้างก็ไม่รู้ จำไม่ได้ ฮ่าๆๆ บอกแล้วของดิบอย่าถาม





หน้าของสุกอีกแล้ว เทมปุระกับทงคัตซึ





แหะๆ ถ่ายแต่ของตัวเองก็แบบนี้ ถ่ายของคนอื่นบ่อยๆ เกรงใจเขาน่ะ คนเขาจะกินไปขัดจังหวะอยู่ได้ เอิ๊กๆๆ

ยัยเพนน์มาร้านซูชิเพื่อลิ้มลองของหวานอีกแล้ว ข้างล่างนี่ชีสเค้ก





มูสช็อคโกแลต





คัพเค้ก (แบ่งกับฝ้ายคนละครึ่ง)





น้องเปากับน้องนุกแข่งกันทำสถิติการกินกันใหญ่ และแล้วผู้ชนะก็คือร้านซูชินั่นเอง!! ฮ่าๆๆ ได้รายได้ไปเต็มๆ

หลักฐานกองจานและผู้กระทำความผิดทั้งหลาย ตอนหลังมีเบียร์มาร่วมแจมด้วย แต่ไม่ได้กินอะไรเลย เหอๆ








ฉายเดี่ยวแบบคู่กับกองจานของแต่ละคน ใครเป็นใครให้เดาเล่นกันเอง หุๆๆ

รายที่ 1: มาอยู่ที่นี่ น้ำหนักแอบขึ้น แต่วันนี้ไม่หวั่นค่า





รายที่ 2: เห็นตัวเล็กๆแบบนี้ ไม่ได้หมายความว่ากระเพาะจะเล็กตามไปด้วยนะค้า





รายที่ 3: 11 จานพอดี เลขกำลังสวยค่า





รายที่ 4: ไม่ยอมแพ้พวกผู้หญิงหรอก!!





รายที่ 5: หุๆๆ ชิงแชมป์ที่โหล่เค่อะ





รายที่ 6: ไม่ได้กินอะไรซักหน่อย ไหงทุกคนกลัวผมเหงาเลยยกกองจานมาให้กันหมดเลยเนี่ย?





=+=+=


จบจากซูชิ ด้วยความที่อยากร้องคาราโอเกะสุดๆ ก็เลยชวนกันไปกับฝ้ายและน้องเปา ไปคาราโอเกะด่วนกันชั่วโมงนึงที่ชินจุกุเพราะเราต้องรีบกลับมาทำงานพิเศษต่อที่ฮาราจุกุ ฮ่าๆๆ ไม่ค่อยได้เนื้อได้หนังเท่าไหร่เลย เปิดเพลงมั่ว ร้องได้มั่งไม่ได้มั่งกันสะบัดด้วย เสร็จแล้วเราก็รีบกลับไปทำงานพิเศษต่อ


=+=+=


ด้วยความที่ไม่ได้กลับไปพักที่หอเลย ทำงานพิเศษวันนี้ ตอนท้ายๆเลยเบลออย่างเห็นได้ชัด ขาอ่อนแรงจนแทบจะก้าวไม่ไหว

เหนื่อยตอนนี้เหนื่อยมากๆ มีแต่เรื่องนั้นเรื่องนี้เต็มไปหมดจนอยากกลายร่างเป็นขอมดำดินเสียให้รู้แล้วรู้รอด คือตารางส่วนใหญ่มันก็ไม่ได้เป็นเรื่องซีเรียสอะไรนักหนา แต่ก็เป็นเพราะเหตุนั้นมั้ง ทำให้เรารู้สึกว่าทำไมเราต้องมามีภาระเรื่องบางเรื่องที่เราไม่ได้เป็นผู้ก่อด้วยล่ะเนี่ยแต่ก็ดันเป็นสิ่งที่สมควรกระทำอีก

เกิดความรู้สึกอยากเป็นพลเมืองเลวและไร้ความรับผิดชอบต่อสังคมชอบกล หรือจะอยู่เงียบๆคนเดียวเหมือนเดิมแล้วไม่ต้องทำกิจกรรมสาธารณะต่อไปดีกว่ามั้ง จะได้ไม่ต้องเจอเรื่องนั้นเรื่องนี้ มันกินเวลาอันมีค่าในชีวิตช้านนน~ แค่นี้ยังมีเรื่องต้องทำไม่พออีกเหรอ? เสียดายเวลาจริงเหวย~ ทำไมต้องใช้เวลาไปในทางไม่สร้างสรรค์และจรรโลงใจแบบนี้หว่า?

ช่วงวันธรรมดานี่ขอนอนหลับให้เต็มที่ซักครั้งได้จะดีมาก วันพุธก็ต้องสอบคันจิสุดโหดอีก ฮ่วย~ ไม่อยากสนใจอะไรกับโลกภายนอกแล้ว อยากมุดดิ๊นนน!! >_<