วันนี้นั่งเรียนด้วยความเฟลๆชอบกล รู้สึกว่าตัวเองไร้ความสามารถขึ้นมาอีกแล้ว ตอบคำถามอาจารย์ก็ตอบได้ไม่ค่อยดี ผลสอบใหญ่สามบทครั้งที่ 2 ก็ออกมาห่วยอีก ได้ 82 คะแนน ลดจากคราวก่อนตั้ง 10 คะแนน บางข้อก็ผิดอะไรโง่ๆที่เป็นไวยากรณ์พื้นฐานด้วย หดหู่ชอบกล แต่ก็ไม่น่าประหลาดใจ โรคเฟลตัวเองเป็นโรค(จิต)ประจำตัวเราอยู่แล้ว ฮะๆๆ

สรุปว่าด้วยความเฟลบวกเซ็งๆเบื่อๆ ไร้อารมณ์ เลยโดดสองคาบหลังซะงั้น เอาน่ะ คำนวณอัตราการเข้าเรียนไว้แล้ว โดดสองคาบหลังวันนี้ไปก็ยังมีอัตราเข้าเรียน 95% อยู่ ยังไงต้องรักษาให้ไม่ต่ำกว่า 90% อยู่แล้ว เพราะจะลุ้นทุนของโรงเรียน พูดว่าทุนเหมือนจะหรู ก็แค่ 100,000 เยนเท่านั้นแหละ ก็ยังดีกว่าไม่ได้อะไรเลยล่ะน่า แต่จะได้เหรอ อย่างตรูข้าน่ะ? =_=;;

=+=+=

วันนี้เท็นโจวโทรมาขอให้เข้างานเร็วอีกแล้ว ปกติวันพฤหัสเราเข้า 6 โมงครึ่ง แกโทรมาขอให้เข้า 5 โมงครึ่ง เดาว่าแกกะเข้าร้านดึกอีกแล้ว

พอไปถึงที่ร้านก็ใช่อย่างทิ่คิดเพราะแกยังไม่มา ถ้าเป็นเวลาปกติก็คงจะหลั่นล้าไปแล้วล่ะนะหากไม่บังเอิญว่าวันนี้ยุ่งหัวหกก้นขวิดเสียขนาดนี้ ก็วันนี้มันเป็นวันรับเงินเดือนของคนญี่ปุ่นน่ะซี เห็นพี่พ่อครัวบอกว่าวันแบบนี้คนญี่ปุ่นกลับบ้านกันเที่ยงคืนหมดแล้ว โปรยเงินเดือนกิน ดื่ม เที่ยว แหลก=_=;;

ตอนไปถึงโยเตรียมร้านอยู่คนเดียว แล้วลูกค้าก็จ่อคิวรอจะเข้าตั้งแต่ยังไม่เปิดร้าน แถมวันนี้มีโต๊ะจองสิบที่ด้วย เริ่มเห็นลางหายนะ(สำหรับเด็กไบต์)มาแต่ไกล วันนี้เดวา คนเนปาลที่ปกติรับหน้าที่ล้างจาน เตรียมอาหารที่ทำไว้แล้ว แล้วก็ทำเครื่องดื่มไม่มา มีออฟมาเป็นคนล้างจานอีกคน สรุปว่ามีเด็กไบต์แค่สามคน เด็กเสิร์ฟคนหนึ่งต้องวิ่งเข้าไปทำน้ำ+คิดเงินอีกต่างหาก

ลูกค้าก็เข้าร้านชนิดจ่อคอหอย ออกสองเข้าสอง ออกสามเข้าสี่ แถมโยคิดเงินไปๆมาๆ เครื่องคิดเงินดันกระดาษหมดตอนช่วงลูกค้าใหม่กำลังเข้าร้านอีก แล้วเท็นโจวก็ไม่เคยสอนวิธีเปลี่ยนเอาไว้ โยก็เลยต้องติดแหง็กอยู่ตรงเครื่องคิดเงินเพราะก็มีลูกค้ารอจ่ายเงินอยู่ แล้วในบรรดาเด็กไบต์ที่เข้าวันนี้ ก็มีแต่โยที่ทำน้ำบางอย่างที่ต้องทำข้างในอย่าง ชา น้ำผลไม้ เหล้า ได้อีก เพราะเท็นโจวยังไม่เคยสอนเรากับออฟ พอโยติดแหง็กตรงนั้นแล้วลูกค้าสั่งน้ำอย่างที่ว่าก็ทำออกไปเสิร์ฟไม่ได้ ลูกค้าก็ทวงถามเพราะเนิ่นนานเต็มที่ยังไม่ได้น้ำมาแก้กระหายเลย โยเลยบอกให้แก้ขัดเอาน้ำเปล่าไปเสิร์ฟก่อน เราก็ได้แต่ก้มหัวปะหลกๆขอให้ลูกค้ารอหน่อย จนลูกค้าทวงมาได้สองสามรอบ เลยจำต้องอธิบายเหตุผลลูกค้ารายหนึ่งที่รอนานมากๆแล้วไปว่า

お飲み物を作る人が一人だけいます。しかし、彼が会計していますのでもう少し待ってください。どうもすみませんでした。
O-nomimono wo tsukuru hito ga hitoridake imasu. Shikashi, karega kaikeishiteimasunode mousukoshi mattekudasai. Doumo sumimasendeshita.
มีคนทำน้ำคนเดียวค่ะ แล้วตอนนี้เจ้าตัวก็กำลังคิดเงินให้ลูกค้าท่านอื่นอยู่ ต้องขอความกรุณาให้รออีกสักครู่นะคะ ขออภัยเป็นอย่างยิ่ง

พร้อมกับทำหน้าจ๋อยหูตกหางลู่เต็มที่

ลูกค้าก็ โอ้ๆ เข้าใจแล้ว ด้วยความสมเพชเวทนาเด็กไบต์ตาดำๆ(?) =_=;;

ไม่รู้เป็นการเผยความลับทางราชการของที่ร้านและทำให้ร้านเสียเครดิตไปหน่อยรึเปล่าก็ไม่รู้นะ แต่รู้สึกว่าถ้าให้ลูกค้ารอโดยไม่บอกเหตุผลอะไรเลยเนี่ย ลูกค้าจะหงุดหงิดเอารึเปล่าเนี่ยสิ =w=;;

แล้วก็โอ้ลูกค้าสิบคนที่จองไว้เป็นฝรั่งที่พูดปะกิดกันไฟลับ แต่มีฝรั่งคนหนึ่งพูดไทยชัดแจ๋ว สั่งอาหารเป็นภาษาไทยหมดซะงั้น (ฮา) เห็นพี่พ่อครัวบอกว่า เขาเป็นฝรั่งที่โตมาที่เมืองไทยนั่นแหละ โอ้ อย่างนี้นี่เอง

วันนี้วิ่งหัวขวิดตลอดเวลาจริงๆ แถมพี่แม่ครัวก็ต้องวิ่งออกมาอ่านบิลด้วย พอไม่เข้าขากับพี่พ่อครัวเลยแอบมีเถียงกันเล็กน้อย ดูทุกคนแอบหงุดหงิดกันไม่หมดเนอะ อะไรไม่รู้ ตรูก็โดนใช้ไปนั่นที โดนถามนี่ที ให้ผละจากงานนั้นไปงานนี้ที ปวดหัวสุดยอด ลนไปหมด เลยถูกปลอบๆว่าใจเย็น ไม่ต้องลน ก็งานมะรุมมะตุ้มเข้ามาแบบนี้จะเย็นไงไหวอ่ะ? แถมคนนี้จะให้ทำนั่น คนนั้นจะให้ทำนี่อีก ยิ่งมึนหนักเข้าไปใหญ่ แล้วบางทีคนอื่นเองแหละมาลนๆเอากับดิฮั้นเนี่ย เค้าอ่ะไม่หงุดหงิดหรอก แต่ที่ลนๆก็เพราะกลัวบริการลูกค้าไม่ดีเท่านั้นแหละ = =;;

แล้วเรายังต้องวิ่งรับออร์เดอร์น้ำรอบสอง(ที่คนรับต้องจำเอาเองสุดๆเนื่องจากระบบการทำงานที่ร้านนั้นทำให้เด็กไบต์ไม่สามารถแยกออร์เดอร์น้ำรอบหนึ่งกับน้ำรอบสองออกจากกันได้ด้วยกันดูใบรับออร์เดอร์)สามโต๊ะพร้อมกัน โดยที่น้ำก็ยังออกไม่ได้เพราะโยติดแหง็กที่เครื่องคิดเงิน โอ๊ย ตรูจะบ้า~ ความจำปลาทองพัฒนาขึ้นมาเป็นความจำสมองกลกะทันหัน =w=;;

พอตอนสามทุ่มกว่าๆ เท็นโจวเพิ่งเข้ามาที่ร้าน ก็เป็นช่วงที่ไม่ยุ่งเท่าก่อนแกมาหรอก แต่ก็ยังยุ่งอยู่ คิดดูว่าจน Last Order แล้วยังไม่ได้เช็ดเมนูที่เป็นงานก่อน Last Order ครึ่งชั่วโมงเลยอ่ะ แล้วลูกค้ายังออกจากร้านช้ากันอี๊กกก กรี๊ดดดด~ กลับไปได้แล้วววว ร้านปิดห้าทุ่ม บางโต๊ะแช่ไปถึงห้าทุ่มสิบห้า เด็กไบต์ต้องเก็บจานไปล้าง เช็ดโต๊ะ เติมทิชชู่ และอื่นๆจิปาถะอีกนะค้า~!=[]=;;

วันนี้กว่าจะได้ออกจากร้านก็ตั้งเที่ยงคืน ดึกเป็นประวัติการณ์(ถ้าไม่นับวันแรกที่ไปทำงาน) ปกติอย่างช้าสุดก็ห้าทุ่มสี่สิบห้า เร่งฝีเท้าเดินแกมวิ่งไปที่สถานีรถไฟจนลิ้นห้อย

เนี่ยจากการทำไบต์ทำให้เราเกิดความรู้สึกเห็นใจพนักงานขึ้นมาเลย กลับเมืองไทยจะไม่นั่งเกินเวลาปิดร้านเด็ดขาด ถ้าไม่จำเป็นจริงๆก็จะพยายามเข้าร้านเร็วๆหน่อยด้วย ไม่ใช่เข้าเอาครึ่งชั่วโมงก่อน Last Order =_=;; สงสารพนักงานฟ่ะ เข้าใจหัวอก แต่ปกติเราก็ไม่เคยนั่งดึกขนาดถึงเวลาปิดร้านเท่าไหร่อยู๋แล้วล่ะนะ

=+=+=

วันนี้จ๊ะเอ๋กับโยนะที่สถานีรถไฟระหว่างทางกลับบ้าน โอ๊ะน่าประหลาดใจดีแท้ ปกติไม่เคยกลับรถไฟเที่ยวเดียวกันเลย วันนี้อยู่ในโหมดช่างเจรจาทั้งคู่หรือไงไม่รู้ เลยได้คุยเมาท์กันเรื่องงานพิเศษและเรื่องทั่วไปเล็กน้อย และหัวข้อสนทนาร่วมของเด็กไบต์ทั้งหลายก็คือการนินทาเท็นโจวที่ร้านที่ตัวเองทำไบต์อยู่ (ฮา) นับเป็นวันที่ได้คุยกันมากที่สุดตั้งแต่ได้อยู่ร่วมห้องกันมาแล้ว รู้สึกเหมือนได้สนิทกันมากขึ้นอีกเล็กน้อยน่ะนะ ^^

=+=+=

พอกลับถึงหอก็แทบจะหายเหนื่อยจากงานพิเศษเป็นปลิดทิ้งเพราะได้เจอยาหยีใจนอนรออยู่ที่ห้อง อ๊า~ ในที่สุดตั๋วหนัง Death Note ที่สั่งจาก Tsutaya ก็ส่งมาถึงเสียที ดีใจจริงๆเล้ย ได้มาแล้วๆ! >w<

ตั๋วหนังซื้อล่วงหน้าออนไลน์ทั้งสองภาคใส่มาในแฟ้มกระดาษที่ทำเหมือนเป็นเดธโน้ต





เปิดออกมาก็มีตั๋วหนังของทั้งสองภาคเป็นลายพิเศษสำหรับให้แฟนๆสะสม พร้อมกับ CD วอลล์เปเปอร์ สกรีนเซฟเวอร์ เทรลเลอร์หนัง ฯลฯ





CD มันไม่ค่อยมีอะไรเท่าไหร่ แต่ที่อยากได้คือตั๋วลายพิเศษ มัตสึยามะ L (มัตสึยามะ เคนอิจิ ตอนที่เล่นเป็น L) น่ารักมากกกกก >w< แถมซื้อล่วงหน้าออนไลน์ก็นับว่าถูกกว่าตามโรงหนังนะนี่ ใบละ 1,300 เยน บวกค่าส่งก็ตกใบละ 1,500 เยน ถ้าไปซื้อตามโรงหนังเอาวันที่ดูเลยต้องจ่ายใบละ 1,800 เยน (แพงเป็นบ้า =_=;;)

=+=+=

วันนี้อาการโรคจิตหายไปในวันเดียว ช่างน่ายินดีๆ หวังว่ามันคงไม่ลมพัดหวนในเร็วๆนี้เพราะเราจะไม่มีกะจิตกะใจทำอะไรน่ะซี ฮ่วย~